Jente Posthuma is genomineerd voor de J.M.A. Biesheuvelprijs 2025 met haar verhalenbundel Heks! Heks! Heks! Reden om haar onze vragen voor te leggen. Lees over Otessa Moshfegh, Clarice Lispector, Paul Biegel en Posthuma zelf.

Jente Posthuma is genomineerd voor de J.M.A. Biesheuvelprijs 2025 met haar verhalenbundel Heks! Heks! Heks! Reden om haar onze vragen voor te leggen. Lees over Otessa Moshfegh, Clarice Lispector, Paul Biegel en Posthuma zelf.

Welk boek heeft je hardop doen lachen?

Om de verhalenbundel Heimwee naar een andere wereld van Ottessa Moshfegh (vertaald door Tjadine Stheeman en Lidwien Biekmann), heb ik constant hardop moeten lachen. Dankzij dit soort zinnen: ‘We lagen op het gras naast een tennisclub en hij had mijn gezicht gepakt en naar de zon gedraaid zodat hij van opzij naar mijn oogballen kon kijken.’ Of dit: ‘Ik had kleine handen, meisjeshanden, maar dan met haar erop. Niemand wil met een man trouwen die zulke handen heeft. Het is wel makkelijk om ze in mijn keel te stoppen. Mijn vingers zijn dun en zacht. Als ik ze in mijn keel stop, voelt het als een koele bries.’

Welk boek heeft je leven veranderd?

Er is niet één specifiek boek dat mijn leven heeft veranderd, maar over het lezen van sommige boeken kan ik wel zeggen dat het een religieuze ervaring is geweest. Bijvoorbeeld De gebroeders Karamazov van Fjodor Dostojevski. En De passie volgens G.H. van Clarice Lispector. Dat boek gaat over een kakkerlak. En verder gaat het over zo’n beetje alles. Dat valt niet goed uit te leggen, dat moet je zelf lezen en ervaren. Clarice Lispector is de Jezus van deze tijd, vind ik, ook al is ze al bijna vijftig jaar dood. Maar Jezus’ invloed werkte na zijn dood ook nog best lang door.

Welk boek maakte van jou een lezer?

Als kind had ik een boek waar ik de hele dag mee rondliep: Virgilius van Tuil van Paul Biegel. Virgilius was de honderd-en-eenste kabouter op de hei. Geen mens geloofde dat hij werkelijk bestond. Hij was de enige dikke kabouter en dat moest hij de hele tijd van de andere kabouters horen. Ik denk dat ik ook een kabouter was, maar dan de enige langwerpige (ik was toen al heel lang). Virgilius was trouwens ook de enige kabouter die nergens bang voor was, hij wist niet eens wat het woord betekende. Hij stapte uit zijn veilige kring kabouters en beleefde avonturen. Die onverschrokkenheid trok me enorm. Nog steeds, eigenlijk.

Wie moet dit boek zeker lezen?

In ieder geval alle witte heteroseksuele cis-mannen op aarde, denk ik. En dan vooral zij die maar blijven zoeken naar manieren om tegen te kunnen spreken dat de heksenvervolgingen in West-Europa voortkwamen uit misogyne overtuigingen (en vervolgens met slappe argumenten komen of hun gebrek aan bewijs wegmoffelen onder een berg jaartallen en andere feitjes). Want wat hebben ze daarmee te winnen? In ‘Trut’, het afsluitende essay in Heks! Heks! Heks!, probeer ik nog eens duidelijk te maken dat niemand baat heeft bij patriarchale machtsverhoudingen en stereotyperingen, dat ook mannen daar flink onder te lijden hebben.