Leesfragment: De sekstypiste

24 juli 2023, door Jen Beagin

Christine de Jong tipt in haar Amerikaanse #vakantielezen-lijstje Jen Beagins Big Swiss. Lees vandaag een fragment uit Linda Broeders vertaling, De sekstypiste!

Greta woont in een eeuwenoude, slecht geïsoleerde Hollandse boerderij in Hudson, New York en vult haar dagen met het uittypen van therapiesessies voor een sekscoach die zichzelf Ohm noemt. Ze raakt in de ban van zijn nieuwste cliënte, een geremde, getrouwde vrouw met een heftig verleden. Greta, die zelf ook veel heeft meegemaakt, is gefascineerd door haar stoïcijnse, verfrissende houding. Op een dag herkent Greta de stem van de vrouw in het hondenpark. In paniek stelt ze zichzelf voor onder een valse naam en al snel raken ze in een explosieve affaire verwikkeld. Greta is meer zichzelf dan ze ooit bij iemand is geweest. Haar verliefdheid is sterker dan haar schuldgevoel over het bedrog, en ze zal er alles aan doen om de relatie in stand te houden.

Lees ook een fragment uit Stofzuigen in het donker

1

Greta noemde haar De Zwitserse omdat ze groot was als een Alp en vaak van top tot teen gekleed ging in het wit, de kleur van overgave. En ze kwam uit Zwitserland. Haar blonde haar was zo fijn als paardenbloempluis en zag eruit alsof het bij een stevige bries zo van haar hoofd zou waaien. Ze had een spleetje tussen haar voortanden, maar bezat niets van de ongedwongen charme die daar vaak mee gepaard ging, en haar lichtblauwe ogen waren zo doordringend als die van een sekteleider. Alle hoofden draaiden zich om als ze ergens binnenkwam, zelfs die van baby’s en honden. Haar schoonheid was als Zwitserland zelf – schitterend maar steriel – en vergeleken met haar Teutoonse stoïcisme leken de mensen om haar heen emotioneel losbandig of, om een meer psychiatrische term te gebruiken, compleet gestoord.
Maar dit was bijna allemaal pure speculatie van Greta: ze had De Zwitserse nog nooit in levenden lijve ontmoet en dat zou waarschijnlijk ook nooit gebeuren. En ze was ook nog nooit in Zwitserland geweest. Maar ze had er wel foto’s van gezien en het zag er niet uit als een echt bestaande plek. De Zwitserse, daarentegen, was zo echt als maar zijn kon. Greta kende haar bij haar initialen (few), haar geboortedatum (23-5-1990), haar klantnummer (233) en haar stem, die diep, luid en licht bedroefd klonk. Misschien kwam het doordat De Zwitserse zo onbewogen leek en doordat Greta haar gezicht niet kon zien, maar haar stem riep allerlei willekeurige beelden in Greta op. Zoals de tepels van een hond. Of natte dennennaalden. Of Greta zelf, verstopt in een kast, omringd door nertsmantels. Verder had haar stem iets uitgesproken tastbaars wat Greta wel beviel. Het was een stem waar je met je trui aan kon blijven haken, of een tand op kon stukbijten, maar hij was ook lieflijk genoeg om op te sabbelen, om in je mond te houden terwijl je sliep
Op dit moment had De Zwitserse het over haar aura, wat ondraaglijk was geweest als een andere stem het zou zeggen. Blijkbaar verschilden aura’s volgens De Zwitserse niet alleen in kleur maar ook in omvang, en die van haar was ‘zo groot als een vrachtschip’. Haar aura ging haar altijd voor als ze ergens binnenstapte, en als je niet uit de weg ging, werd je platgewalst, aan jou de keuze. De Zwitserse leed er zelf ook onder. Door haar aura hield ze het niet langer dan twintig minuten uit in een ruimte met lage plafonds, en ze zou in geen duizend jaar in een souterrain kunnen wonen. Ze kon er niet tegen als dingen te dicht bij haar gezicht kwamen, inclusief gezichten van andere mensen. Ze sliep zonder kussen. Ze had een hekel aan paraplu’s. Los daarvan kon ze niets eten zonder het te drenken in chilisaus of een andere sterke smaakmaker, zoals Gentleman’s Relish, waar ansjovispasta in zat. Ze deed overal zout op, zelfs op sinaasappels. Ze had in het algemeen moeite om in haar lichaam te zijn, wat de reden was dat ze graag door de elementen werd geteisterd en altijd verbrand, verwaaid of natgeregend was.

‘Je aura geeft me een gat in mijn kop,’ zou Greta hebben gezegd als ze in dezelfde ruimte waren geweest. ‘Het bloed gutst eruit terwijl ik me aan de reling van dat vrachtschip vastklamp.'

Maar Greta en De Zwitserse waren niet in dezelfde ruimte, niet eens in hetzelfde gebouw. Greta zat kilometers verderop aan een bureau in haar eigen huis, slechts gehuld in vingerloze handschoenen, een kimono en beenwarmers, en met een koptelefoon op. Het was haar werk om deze onstoffelijke stem te transcriberen, om haar exacte woorden uit te typen, naast die van de persoon met wie De Zwitserse praatte, een seks- en relatiecoach die zichzelf zonder enige ironie Ohm noemde. Zijn echte (en verder prima) naam was Bruce, en De Zwitserse was een van zijn vele cliënten. Bijna iedereen in Hudson, New York – waar Greta woonde – had weleens op de bank van deze man zijn hart gelucht. Hij was uiteraard een boek aan het schrijven en had Greta ingehuurd om zijn sessies uit te typen. Tot nu toe had ze ruim een dertigtal transcripten uitgewerkt, waarvoor hij haar vijfentwintig dollar per uur betaalde.
Bij haar vorige baan had Greta pillen gesorteerd, geteld en in potjes gedaan, en als patiënten hun recept kwamen ophalen, vertelden ze haar over hun drollen. ‘Ik ben apothekersassistente,’ merkte Greta dan voorzichtig op. ‘Geen dokter.’ Vervolgens gooiden ze het over een andere boeg. Voordat ze hen kon tegenhouden, flapten ze er iets uit als: ‘Mijn man heeft me dertig jaar lang mishandeld. Ik heb meerdere hersenschuddingen opgelopen en ik heb geen kinderen die voor me kunnen zorgen. Kunt u nu meteen dit recept voor Soma voor me klaarmaken en me korting geven?’ Dit soort gevallen had Greta vaak doorgespeeld aan de apotheker, een verbitterde alcoholist genaamd Hopper. ‘Ik ben apothekersassistente, geen zielenknijper,’ fluisterde ze dan. ‘En deze mevrouw heeft geen herhaalrecept. Handel jij het maar af.’ Hopper was relatief jong (tweeënvijftig), had een hoge bloeddruk en nierproblemen, en had tattoos van chemische verbindingen op zijn onderarmen staan. Niet de suffe standaard onzin, zoals de chemische samenstelling van liefde, en ook niet dopamine of serotonine. Hij had een voorliefde voor tattoos van drugsmoleculen – cafeïne, nicotine, thc – en je had niets aan hem als hij ze niet alle drie tegelijk in zijn lijf had, in combinatie met alcohol.
Greta vond het leuk om andermans geheimen te kennen. Dat was het probleem niet. Het probleem waren de junkies die haar dreigend aankeken in het tl-licht terwijl ‘I’d Really Love to See You Tonight’ of ‘Touch Me in the Morning’ door de luidsprekers klonk. De apotheek was bloedheet, felverlicht en leek net een decor, en Greta merkte dat ze haar lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen begon te overdrijven, alsof ze in een stomme film speelde. Aan het einde van de rit wilden de junkies gewoon hun drugs en wilde Greta gewoon zitten. Haar benen en voeten deden pijn. Voor het eerst in haar leven was ze panty’s gaan dragen, en dan niet één, maar twee over elkaar, plus zwarte steunkousen. Het zag er niet geweldig uit, maar ze voelde de behoefte om te worden vastgehouden. Omklemd.
En toen stapte er op een dag een man binnen die haar een recept voor Oxy 30 mg en een broek aangaf en eiste dat ze het recept zou klaarmaken én zijn broek zou repareren. ‘Ik ben apothekersassistente, geen kleermaakster,’ had ze gezegd, ‘en dit recept is nep, meneer.’ Hij had haar vuil aangekeken en een pistool getrokken. Het was kerstavond. Hopper gaf hem meteen tweehonderdzestig Oxy 80 mg en de junkie huppelde lachend weg. Twee dagen later stierf hij aan een overdosis. Een week later pleegde Hopper zelfmoord in de apotheek, na sluitingstijd. Dat haalde het avondnieuws en alle kranten.
En Greta? Die bleef onverstoorbaar als altijd, zolang haar kousen maar strak, strak, strak zaten. En als ze haar kousen uitdeed: een lichte bedroefdheid, niets ernstigs. Dit verontrustte andere mensen (haar verloofde), die zichtbare tekenen van verdriet verwachtten (onbedaarlijk gehuil), vooral omdat haar moeder zelfmoord had gepleegd toen Greta dertien was, waarna Greta bij verschillende tantes had gewoond in Californië, Arizona en uiteindelijk New Hampshire, waar ze haar middelbare school had afgemaakt. Haar verloofde fouilleerde haar steeds, controleerde haar zakken op pillen uit angst dat ze van plan was de hand aan zichzelf te slaan. ‘Je kijkt te veel tv,’ had Greta gezegd. ‘Zo werkt het niet. Het is niet een-op-een.’ Bovendien waren Greta’s pogingen als wortelkanaalbehandelingen: pijnlijk, vernederend en bijna altijd gevolgd door een lang respijt. Haar huidige respijt zou nog zeker vijf jaar meegaan.
Greta had niet het lichaam van haar moeder gevonden, maar wel dat van Hopper. Hij had zich door het hart geschoten, niet door het hoofd, maar hij had gemist en was overleden aan een hartaanval. Haar moeder had zich door het hoofd geschoten, niet door het hart, en had niet gemist. Ze hadden allebei een briefje achtergelaten, maar ook een onbedoeld postscriptum, zoals Greta het noemde. Hoppers ps was dat hij was overleden naast de plaspillen, die bij correct gebruik zijn dood misschien wel hadden kunnen voorkomen. Haar moeders ps was een lange pluk haar aan een stukje hoofdhuid, een postscriptum dat Greta nog jaren had gekweld.
Word je hier zelfs niet een klein beetje door getriggerd?’ vroeg haar verloofde verbijsterd.
Mijn triggers zijn bedolven onder nat zand,’ zei ze, ‘want mijn hoofd is een enorme betonmolen.’
Dus je hébt wel gevoelens,’ zei haar verloofde. ‘Alleen liggen ze begraven. Onder een laag beton. Misschien wordt het tijd om dat beton open te breken.’
Wat, met een drilboor?’
Wat dacht je van een psycholoog?’
Dus had Greta nog een poging gewaagd om in therapie te gaan. Nadat ze haar hele verhaal had verteld – wat tien weken duurde – stelde de psych de diagnose emotionele stoornis, wat Greta nogal vergezocht leek. Zij noemde het liever ‘onverstoorbaarheid’ op een slechte dag, ‘beheerstheid’ op een goede, en ‘waardigheid’ als ze zich vol van zichzelf voelde. Hij had een aantal buitenissige suggesties gedaan: bikramyoga, hypnose, oerschreeuwtherapie, emdr, acupunctuur en swingdanslessen. Daarnaast raadde hij aan te stoppen met cafeïne en nicotine.
In plaats daarvan stopte Greta met therapie.