Marit Törnqvists Schildpad en ik is bekroond met een Zilveren Griffel! Lees bij ons een fragment.

In Marit Törnqvists wondermooie prentenboek sluit een kleine jongen vriendschap met een schildpad die zijn opa uit een ver land voor hem heeft meegenomen. Hij is er heel blij mee, want nu heeft hij een vriend die er altijd voor hem is!
Maar Schildpad blijft groeien en groeien. En hij blijkt wel honderd jaar te kunnen worden. In de jaren die volgen wordt Schildpad langzaam een blok aan het been. Er is maar één oplossing: Schildpad moet weg. Maar kunnen de twee wel zonder elkaar?

Het was de avond voor mijn vijfde verjaardag.
Mijn ouders hadden me naar opa gebracht.
Ze wilden in alle rust het huis versieren
en een taart bakken.

Ik zat bij opa op schoot.
‘Welk verhaal wil je horen?’ vroeg hij.
‘Over Schildpad,’ zei ik.
‘Alweer?’

Altijd wilde ik hetzelfde verhaal horen.

Opa begon te vertellen…

‘Toen ik vijf jaar werd kreeg ik van mijn opa
een schildpadje cadeau.
Tijdens een reis naar zijn geboorteland was die
ongemerkt in zijn tas gekropen,
en meegekomen over de grote oceaan.

Het schildpadje was zó klein dat hij precies in
mijn jaszak paste.
En in mijn treinwagon.
En in het bedje van mijn beer.

Op een dag, toen Schildpad en ik aan het spelen
waren, kwam er een meneer langs.
Hij staarde naar ons en lachte wat ongemakkelijk.

“Pas maar op!” zei hij.
Zijn stem klonk onheilspellend.
“Die schildpad gaat groeien, groeien, groeien…
en hij wordt meer dan honderd jaar.”

Mijn ouders keken verschrikt.
“Past hij dan nog wel door de voordeur?”
“Hoe moeten we hem de trap op krijgen?”
“Wie geeft hem sla als wij allemaal dood zijn?”

[...]

Copyright tekst en illustraties © 2022 Marit Törnqvist