Leesfragment: Het Melkvarken

17 september 2024, door Robert Schuit

Vanaf vandaag in onze boekhandels: het nieuwe boek van Robert Schuit, Het Melkvarken. Het boek van geboorte, kaas en de dood. Lees de eerste pagina's en koop dat boek!

Het Melkvarken is een aaneenschakeling van zeer korte verhalen waarin op hallucinerende wijze gewag wordt gedaan van een ontluikend vaderschap. Op het moment dat Robert Schuit zijn zoon geboren ziet worden, blijkt zijn eigen vader ongeneeslijk ziek. Laverend tussen fantasie en verbazing probeert hij de goede moed erin te houden en de waanzin te bezweren. Robert Schuit tekende tien jaar lang cartoons voordat hij zeer korte verhalen begon te schrijven. Eén mislukte carrière was hem kennelijk niet genoeg. Bij Jurgen Maas verscheen zijn korteverhalenroman Flessenhart en het cartoonboek Er komt altijd een ei uit. Na elk boek halveerde het aantal lezers. Het Melkvarken zal de grote ommekeer zijn.

Lees fragmenten uit de boeken van Robert Schuit en Joubert Pignon

De oerknal in herhaling

Toen ik in dit huis kwam wonen verwachtte ik niet dat mijn zoontje hier geboren zou worden. En dat gebeurde ook niet. Maar nu ligt hij wel hier, op de plek waar ik me een paar jaar geleden terugtrok om mijn wonden te likken en waar het afwachten was in welke vorm ik tevoorschijn zou kruipen wanneer de steen voor de ingang werd weggerold, en kijk ik elke drie minuten of hij nog leeft.
In het ziekenhuis zat mijn vrouw kermend op een skippybal onder een hete douche die haar onderrug masseerde en ineens had ik mijn zoontje in mijn armen en was hij, net als wij allemaal, geboren. De oerknal in herhaling.
In de beginperiode van het internet, zo vlak na de bloeitijd, was ‘het trefwoord’ een rage. Overal las en zag je trefwoorden. Onder elk stukje tekst op internet las je de trefwoorden van het stukje. Ik schreef al eens een stukje dat uit louter trefwoorden bestaat, in een boek dat bijna niemand las, dus ik zie geen bezwaar mezelf te herhalen. Ik zie dus geen bezwaar mezelf te herhalen.
hotel>>gebrokenvliezen>>bad>>vloerbedekking>>zacht>>grijs>>plopje>>verloskundige>>plastic>>onderbroek>>yoga>>sandman>>vliezen>>niet>>gebroken>>thermometer>>kont>>kunstmatig>>opgewekt>>bevalbad>>weeën>>thee>>alcoholvrij>>stopwatch>>weeën>>water>>weeën>>>inschrijven>>woning>>utrecht>>weeën>>stopwatch>>friends>>netflix>>ontsluiting>>weeën>>alleenhetratelendegeluidvandekoelkastistehorenverderishetstil>>vuurwerk>>slaap>>geenslaap>>ufc>>ziekenhuis>>poep>>placenta>>vruchtwater>>water>>weeën>>weeën>>weeën>>geboorte>>iedereenhuilen>>overalpoep
Omdat het huis van mijn vrouw uit elkaar leek te vallen, alsof gestoorde goden de dreiging voor hun almacht voelden bij de geboorte van ons kind, brengen we de kraamtijd bij mij thuis door.
Mijn zoontje slaapt in zijn wieg, mijn vrouw in ons bed, ik zit aan tafel en onderdruk steeds twee minuten en vijfenvijftig seconden de neiging te gaan kijken of ze nog leven. Ik stuur berichten over de geboorte rond, maar beantwoord de antwoorden niet.

Ontbreken van jeuk

Sinds mijn zoontje geboren is heb ik geen jeuk meer. Jarenlang krabde ik mezelf in mijn slaap en als ik wakker was kon ik kleding vaak maar een paar uur dragen en liet ik elk laken waar ik onder sliep bebloed achter. Het ontbreken van de jeuk laat geen leegte achter, het ontbreken van de jeuk voelt als een gevulde kies. Voor het eerst in jaren verwijder ik de pleisters op mijn duimen en vingers zonder ze te vervangen. De pleisters waren tegen het krabben.
In de stad is een boekwinkel waar ze, wanneer je om een boek vraagt, dat boek voor je gaan halen en terugkomen met dat boek in hun open gulp gestoken en dan moet je dat boek uit die gulp pakken.
Ik kon door de pleisters de boeken nooit goed pakken en dan gleden ze uit mijn vingers en dan stond ik voor gek. Nu kan ik eindelijk weer naar de boekwinkel, ik koop nergens zo graag boeken als in een boekwinkel.
Misschien heb ik eindelijk rust gevonden en is de jeuk daardoor weg. Of misschien plaatste God het juk der jeuk op me als straf omdat ik me nog niet had voortgeplant. In dat geval straft God nu voortaan misschien, hopelijk, iemand anders. Sorry alvast hiervoor, persoon.
Ik kijk naar mijn zoontje. Hij ligt poepend in zijn wieg. Ik zit naast de wieg, op een stoel. Bij zijn geboorte was zijn anus van een onaardse kleur roze. Werkelijk prachtig, een lust voor het oog. We hebben er geen foto’s van gemaakt, zelfs met foto’s als bewijs zou niemand ons geloven.
Hij werd twee weken te laat geboren. Zijn nagels zijn lang. Hij krabt aan zijn gezicht.

Het Melkvarken

De enige manier voor mij om het gedrag van mijn zoon te begrijpen is te doen alsof hij altijd dronken is. Als hij niets te drinken krijgt huilt hij zich dood. Hij spartelt en worstelt dan en het maakt hem niet uit of hij valt. Hij draagt zeer lelijke kleding. Eén sok is hij vaak kwijt. Als hij even niet drinkt slaapt hij. Waar maakt hem niet uit. Hij ligt met een oor in zijn eigen spuug en tilt zijn hoofd alleen op om iets te drinken. Scheel kijkend laat hij nonchalant melk uit zijn mondhoek druipen.
Mijn zoon wordt door mensen in zijn omgeving Het Melkvarken genoemd. Wanneer hij naar de borst zoekt maakt hij knorrende geluiden. Waarschijnlijk is Het Melk varken een kwade geest. Mijn zoon is op een leeftijd dat hij nog met geesten kan communiceren en kennelijk is hierbij iets een beet je misgegaan. We hebben geprobeerd Het Melk varken uit hem te drijven met smeekbedes en dreigementen, maar het enige dat we uit mijn zoon dreven was poep.
Is de dorst van Het Melk varken te lessen?
Of zullen we hulpborsten moeten inschakelen om dit woeste beest te temmen?
We durven niets over Het Melk varken aan de kraamhulp en de verloskundige te vragen, zij komen uit deze wereld – grote kans dat ook zij door boze geesten bezeten zijn.
Waarschijnlijk zijn zij zelfs de knechten van Het Melkvarken. Hij voelt op zijn beurt niets dan minachting voor hen.