Nu op de shortlist van de Bronzen Uil: Lieselot Mariëns Als de dieren! Lees nu een fragment en koop dat boek!

In het twijfeldonker van onze kamer werd ik belaagd door gedachten zwart als kraaien, die hun rollende keelklanken in mijn schedel krasten en zwermend hun vleugels om mijn oren wiekten. Ze vlogen zo rakelings langs me heen dat ik de wind door hun veren hoorde suizen, als een scheur in het weefsel van de werkelijkheid.

Als de dieren is een poëtische zoektocht naar taal en betekenis, voor een ervaring die zich tegen beide verzet.

Lieselot Mariën studeerde af in filosofie en rechten. Ze werkte achtereenvolgens in het theater, in de keuken en als advocaat. Tegenwoordig maakt ze audiodrama en -documentaires.

• Bekijk de hele shortlist van de Bronzen Uil 2025 (en die van De Boon en de Libris)
• Lees ook 4 vragen aan... Lieselot Mariën
• Marie Lucassen tipt Als de dieren

Eerste poort

Dramatis personae

Zij, de vrouw in mijn kleren.
Ik, de restmens.
De dieren, koor.

Wanneer ik voorzichtig de deur een stukje openduw, zie ik haar in de keuken staan. Een vrouw van een jaar of dertig, op kousenvoeten. Haar haren zijn even lang als de mijne. Ze draagt een jeansrok en de groene trui die ik al maanden kwijt ben. Ze staat met haar rug naar de deur, opent kastdeuren en lades, vindt moeiteloos wat ze zoekt. Ze zet thee en neuriet. Ik herken het liedje en laat de deurklink los.
Ik hoor jou wakker worden in de slaapkamer. Je huilt en ik verstijf. Dit kan ik niet. Niet nu. Niet meer. Heel mijn lichaam weet het. Roerloos blijf ik in de deuropening staan, en ik kijk toe.
De vrouw loopt naar de slaapkamer, komt terug met jou vredig tegen haar borst. Ze praat zachtjes tegen je. Ik kijk naar haar, hoe ze met jou op haar arm door de kamer loopt, in de richting van Hannes. Vanop zijn stoel aan de keukentafel vraagt hij of je een natte luier had. Ze antwoordt, heel gewoon. Jij blijft stil. Zij zorgt voor alles.

Ik zet een stap achteruit, de trappenhal in, keer me om en loop naar beneden, naar buiten. Het is augustus 2021 en het is ongewoon koud voor de tijd van het jaar.

Sinds die dag kan zij weer slapen. Die dag hervond haar wereld de maat etmalen en seizoenen. Maar daarmee is niet alles gezegd. Voor mij was het slechts het begin.

Ik ben nooit meer thuisgekomen. Ik dool en zwerf. Ik heb geen naam. Ik kan de dieren ruiken. Ze zijn overal in deze stad. Ze weten alles. Ik kan ze horen.

Sinds die dag in augustus trek ik mijn stilte achter me aan, als een sleepnet over de bodem van mijn ziel, maar ik vind geen antwoorden. Eén vraag blijf ik stellen. Al die tijd. Ondanks het malen, het honen, het zwijgen en verguizen. Wie is die vrouw die mijn kleren draagt en mijn kind wiegt?

Ze zingt als een bijenzwerm de slaapliederen van duizend moeders – ook de mijne.

Is het zij of ik?

Ze zeggen dat, wanneer ik toch spreek, mijn stem klinkt als het scheuren van papier.

© Lieselot Mariën, 2025