Nu in al onze boekhandels: de nieuwe roman van Hanna Bervoets, Geld verdienen! Lees nu de proloog en koop dat boek.

Ellie en Freya kennen elkaar nog van de middelbare school. Wanneer ze ieder om hun eigen reden geld nodig hebben, besluiten ze de beurs naar hun hand te zetten. Want verdienen zij het niet ook om rijk te zijn?

Ellie tipt Freya over een aandeel dat waarschijnlijk snel meer waard zal worden. Maar algauw wordt iedereen die dat gouden aandeel bezit getroffen door mysterieuze en akelige kwalen. En als hun vriendschap op de proef gesteld wordt, moet Ellie een onmogelijke keuze maken.

Geld verdienen is een even scherpe als lichtvoetige roman over schuld, boete en zusterschap – en over de woorden die we gebruiken om onze daden te legitimeren.

• Lees ook fragmenten uit
  • Leer me alles wat je weet,
  • Een modern verlangen,
  • Welkom in het rijk der zielen,
  • Fuzzie,
  • Ivanov
  • en Efter
• Lees ook Kay Brugmans’ boekverkopersbespreking van Alles wat er was
• Lees ons interview met Hanna Bervoets bij gelegenheid van haar BNG Bank Literatuurprijswinst

Wie van jullie houdt nog steeds de beurzen bij? Jullie vrienden en kennissen denken dat jullie daar al lang mee opgehouden zijn, maar soms is een mens gewoon benieuwd, toch? Soms wil een mens weten hoe zijn portefeuille eruit zou zien als hij dit of dat aandeel had aangeschaft en kijk, als jullie vorige week waren ingestapt was jullie inleg nu maar liefst negentien procent meer waard geweest, en plots voelt het of jullie iets verloren hebben, simpelweg door niets te winnen.
En dan is het gauw gedaan natuurlijk.
Jullie downloaden de app op een zwak moment. Net te hongerig of veel te moe denken jullie aan het geld dat jullie opnieuw zouden kunnen verdienen. De schulden die jullie zouden kunnen afbetalen, een nieuwe telefoon, een tripje met de kinderen naar het pretpark uit die YouTube-reclames. Jullie voelen je hartslag omhooggaan en vervolgens een slag overslaan wanneer de app om inloggegevens vraagt – maar gelukkig, geen paniek, het besturingssysteem blijkt het wachtwoord te hebben opgeslagen, en voor jullie het weten staren jullie recht in de ogen van een pikzwarte stierenkop.
Het logo van Matador.
Dat is het moment waarop de twijfel toeslaat. Ik kan het weten, ik spreek uit ervaring. Ik heb Matador sinds afgelopen zomer vier keer geïnstalleerd en steeds haast meteen weer verwijderd. Want staar ik te lang naar die stierenkop, dan zie ik de vlammen die alles wat ik had in de as legden. Ik hoor geschreeuw, jullie geschreeuw, en ruik de misselijkmakende geur van verschroeid haar en fikkend mensenvlees. Wat denk je wel niet, spreek ik mezelf toe, jezus christus, Ellie – en ik leg mijn wijsvinger op de zwarte kop, duw zijn rode ogen hun kassen in en sleep het ondier mijn telefoonscherm over, richting de bin.
En jullie? Wat zien jullie, oog in oog met de stier?
Samia ziet bloed, vermoed ik. Vegen op haar benen, donker weefsel onder haar nagels, vlekken op haar lakens. En Jane ziet braaksel, spetters op de witkeramieken toiletpot van de keren dat ze de badkamer op tijd haalde. Lea, Margreet, Lorie en een heleboel anderen zien zichzelf, liggend op bed met een borstkas die ongezond snel op en neer gaat – van alleen al de herinnering krijgen ze het opnieuw benauwd. En Anne? Anne ziet haar kat, ben ik bang. Het dier ligt aan de rand van de straat, zijn kop tegen de stoeprand; ik merk dat het ook mij raakt, die kat had niemand iets misdaan. Anne weet niet precies hoe Boston eraan toe was, dat zeiden ze er niet bij toen ze haar belden. Ze zeiden alleen dat er weinig van zijn onderlijf over was, maar dat hij er desalniettemin wonderlijk vredig bij lag.
Zo zien jullie stuk voor stuk iets anders wanneer jullie naar die stierenkop staren. Maar wanneer jullie lang genoeg in zijn kersenpitvormige ogen kijken, horen jullie, uiteindelijk, allemaal hetzelfde.
De doodskreet van een klein meisje. Ze klinkt schel, en volledig in paniek, want ze is bezig te pletter te vallen van de derde verdieping.
Dat is het moment waarop jullie Matador zuchtend weer verwijderen. En terwijl jullie de stier aan zijn hoorns naar de prullenbak trekken denken jullie aan mij, is het niet? Aan mij en aan Freya, mijn beste vriendin.

Ik geef toe, zonder mij had jullie leven er nu waarschijnlijk anders uitgezien. Als ik er niet geweest was, dan werden jullie nu niet geplaagd door herinneringen aan bloed en braaksel. Maar de herinneringen zijn het ergste niet. Nare herinneringen horen erbij, beweren sommigen van jullie. Het ergste is dat jullie alles kwijt zijn.
Dus ja, ik begrijp jullie boosheid. En ik snap ook dat jullie woede zich op mij richt, want jullie kennen mijn verhaal niet. Althans, niet het hele verhaal.
Soms zeggen jullie dat ik voodoo beoefen, maar ik weet niets van zwarte magie. Anderen noemen me een meestermanipulator, maar heb ik jullie nou echt ergens toe aangezet?
En jullie mogen me vreemd vinden, een rare, een complete idioot desnoods. Maar een leugenaar, dat ben ik niet. Het zit me nogal dwars dat jullie me nog altijd zo noemen.
Geef me daarom nog één kans om alles uit te leggen. Stap voor stap, klik voor klik, en helemaal vanaf het begin, tot jullie inzien dat het niet mijn naam is die jullie zouden moeten zeggen wanneer mensen vragen waaróm het dan niet goed gaat. Niet mijn gezicht dat jullie zouden moeten zien wanneer jullie in dat sierkussen op de bank slaan. Ik heb er zelf ook even over gedaan, maar wat ik inmiddels zeker weet is dit: ik heb jullie woede niet verdiend.

© Hanna Bervoets