Barend heeft geen ouders meer, maar hij kan tekenen als de beste, en veilingmeester Rieter ziet zijn potentie: wil hij niet voor hem gaan werken? Hij gaat terug in de tijd om verloren kunstwerken te redden. Het zesde boek van Zilveren Griffel- en Thea Beckmanprijswinnaar Dirk Weber heet Welkom thuis, chrononauten, een ingenieus en avontuurlijk en warmbloedig boek over tijdreizen en thuisvoelen.

• Lees in het thema tijdreizen ook Maritza Dubravac en Daan Stoffelsen over Kruistocht in spijkerbroek
• En fragmenten uit de volwassen tijdreisromans
  • Ik kom hier nog op terug
  • De Mitsukoshi Troostbaby Company
  • Voordat de waarheid uitkomt

Barends kansen in de wereld zijn niet groot. Een wees zonder geld en familie komt anno 1951 zelfs met zijn talent niet ver - tenzij je ontdekt wordt. Aanvankelijk lijkt zijn tekentalent doorslaggevend te zijn voor de opdracht die hij krijgt: via een opening in de tijd terugreizen naar een kunstenaar en schilderijen en tekeningen die bij een brand of schipbreuk verloren zouden gaan, tijdig naar een veilige plek te verplaatsen. Daar vindt de veilingmeester ze terug, en verdient er goed geld mee.

Dat is spannend! Leuk-spannend, want Barend geniet van zijn reisjes naar eeuwen terug, die op verwarring over zijn accent na zonder grote problemen gaan. Het is bijzonder de kunstenaars te ontmoeten, de geur en kleur van een andere tijd mee te maken. Bij een enkeling zou je wel langer willen blijven! En eng-spannend, want de opening sluit na elf dagen weer en je mag niet te veel veranderen om je eigen tijd niet te beïnvloeden. En hoe zit het met vorige tijdreizigers, zoals Jacob, die door een ambulance wordt afgevoerd en niet meer terugkomt?

Barend en zijn ‘liaison’, en later vriendinnetje, Lize ontdekken steeds meer van meester Rieters systeem en de risico's daarvan. Barend stuit bovendien in de negentiende eeuw op een schilderij van zijn tante. Hoe kan dat? Heeft dit iets met zijn verdwenen moeder te maken? En waar, pardon, wanneer voel je je thuis? Met wie?

Weber houdt het spannend en veilig, in korte hoofdstukken met sterke zinnen. Als Barend net terug is uit 1813:

‘Het had tijd gekost om echt te begrijpen wat hij gedaan had en waar hij was geweest, en het was vreemd dat hij er met niemand behalve Lize over kon praten. En ook zij begreep niet echt wat hij meegemaakt had. Zo moesten spionnen zich voelen, met geheimen die ze niet konden delen. Hij had het gevoel dat hij anders keek als hij nu in de stad liep en plaatsen herkende van 1813. Het was net als toen hij leerde lezen en het hem voor het eerst opviel dat de stad vol was van letters op gevels en borden. Door de reis zag hij hoe alles veranderde en niets bleef zoals het was. Dat mensen verdwenen en vergeten werden en dat levens zó voorbij waren. Dat alle mensen verbonden waren en dat ze allemaal voorbijgangers waren en dat huizen, zelfs kastelen, als trams waren: je stapte in, woonde er en stapte uit.
“Waar denk je aan?” vroeg Lize.
Hij deed zijn mond open om het te vertellen, maar hij slikte zijn woorden in en sloot zijn mond.
“Wat is er?”
“Ik ben hier, maar ook nog een beetje daar. Reizen is verwarrend.”
Lize knikte maar zei niets, en daar was hij blij mee.’

En een subtiele formulering als ‘Ze twijfelde niet, ze twijfelden niet’, om het teamwork van Lize en Barend te onderstrepen, is ook ijzersterk. Net als in Rob van Essens bekroonde en Auke Hulsts net-niet bekroonde tijdreisromans problematiseert Weber het tijdreizen evengoed als hij het inzet voor avontuur. En in tegenstelling tot Thea Beckmans veel rauwere en ruimer opgezette Kruistocht in spijkerbroek vallen er geen doden. Maar net als Van Essen en Hulst reikt Weber met succes naar meer: hij laat zien wat goed kijken oplevert, welke kansen er liggen voor iemand die durft te kiezen voor liefde. Een spannend en warm boek.

Daan Stoffelsen is webshopmanager en vader van twee — al heeft hij de oudste nog niet overtuigd van dit boek.