Nicolien Mizee’s Ik kus uw handen duizendmaal is het Boek van de Maand juli van Athenaeum Boekhandel Spui! Tijd om Mizee wat vragen voor te leggen. Ze koos er drie én een bonusvraag. Lees over Gerald Durrell, Primo Levi, Nynke Kuipers en het herlezen van de faxen.

Welk boek heeft je hardop doen lachen?

Een boek waar ik altijd weer om moet lachen is Mijn familie en andere beesten van Gerald Durrell. Het is een autobiografisch verslag van een verblijf van een excentriek Engels gezin op het Korfoe, in de jaren dertig. Het is hartveroverend, leerzaam en doet me elke keer weer hardop lachen. De schrijfster Ethel Portnoy las het boek altijd als ze weer van het roken probeerde af te komen en verzuchtte: ‘Waarom heeft hij daarna nooit meer zo'n leuk boek geschreven?’

Welk boek heeft je een geweten geschopt?

Op dit moment probeer ik Is dit een mens van Primo Levi te herlezen, een van de eerste autobiografische verslagen van een Auschwitz-overlevende. Als je de eerste bladzijden leest, loopt de huivering over je rug: zijn beschrijving van de ‘vreemdeling’ als vijand, is zeer actueel. Ik las het als tiener en was diep onder de indruk. Bij het ouder worden, wordt het moeilijker om te lezen. Je huid wordt dunner.

Welk boek dring je op aan je vrienden?

Een boek dat ik aan vrienden geef is Stilte na de oorlog, een beeldverhaal (‘graphic novel’) van Nynke Kuipers. Ook een autobiografisch relaas van de gevolgen van een ‘foute opa’ op de drie generaties na hem. Het is een prachtig kalm, genuanceerd boek. Juist daarom is het zo aangrijpend.

Waar genoot je het meeste van tijdens het werken aan dit boek?

Ik kus u handen duizendmaal is eigenlijk meer dan twintig jaar geleden geschreven. Het zijn brieven aan mijn vriend Ger die ik per fax aan hem stuurde. Omdat hij mijn enig publiek was en bovendien nooit antwoord gaf, zijn ze recht uit het hart geschreven, zonder enig andere onbewuste censuur dan die van mijzelf. En al schrijvend, overwon ik al mijn schaamte. Om het na twintig jaar over te lezen, is een wonderlijke ervaring. Het verleden is een ander land, zoals men zegt.