Vanaf 1 juli is Laïla Koubaa (Emile, de prins van het licht) writer in residence in het appartement boven Athenaeum Boekhandel Spui. We stelden haar 4 vragen. Lees over Kafka, Ovidius en Primo Levi.

Welk boek herlees je ieder jaar?

De gedaanteverwisseling van Franz Kafka. Kafka was visionair in zijn verhaal over Gregor Samsa, die elke dag de druk voelt om te moeten gaan werken, om op tijd te komen... tot hij op een dag ontwaakt in een andere gedaante. De gelijkenissen met de rat-racewereld waarin we leven zijn treffend.

Welk boek had je zelf willen schrijven?

Metamorphosen van Ovidius. Tot op vandaag vind ik de kinderlijke overmoed van Icarus heel pakkend, als hij met zijn wassen vleugels te dicht bij de zon vliegt, ook al had zijn vader Daedalus hem daarvoor gewaarschuwd. Zijn nieuwsgierigheid ontroert me telkens opnieuw.

Ook de schoonheid en grootsheid van de liefde in het verhaal van Orpheus en Eurydice hebben me als tiener enorm getroffen. Het moment dat Orpheus zich omdraait, vind ik keer op keer heel aangrijpend. De rode draad die Ovidius door zijn magistrale, en tijdloze verhalen weeft, gaat over het leven: rien ne se perd, tout se transforme. De liefde tussen Orpheus en Eurydice gaat niet verloren, ze neemt alleen een andere vorm aan.

Welk boek heeft je een geweten geschopt?

Geen enkel boek heeft me ooit meer geraakt dan Primo Levi’s Is dit een mens. Hij beschrijft hierin hoe hij tijdens de Tweede Wereldoorlog in Auschwitz belandde en geeft een pakkend beeld van de verschrikkingen van het kamp. Ik las het als student Arabisch en Hebreeuws en werd er compleet door omvergeblazen. Het toonde me tot wat een mens in staat is.

In het nawoord van het boek vertelt Levi over een kind dat hem tijdens een lezing vroeg waarom hij niet ontsnapt was uit Auschwitz. Levi tekende een plattegrond van het kamp, met de wachttorens, de poorten en de elektriciteitscentrale. De jongen bedacht daarop meteen een plan. ‘Als het je nog eens overkomt,’ zei hij, ‘dan vermoord je de wachter, trek je zijn uniform aan, ga je naar de centrale, schakel je de elektriciteit uit en neem je de benen.’ Ik vind dat een mooi voorbeeld van de niet te stillen menselijke overlevingsdrang.

De dagelijkse beelden die we te zien krijgen van de genocide in Gaza doen me denken aan de Tweede Wereldoorlog. Het is schrijnend om te zien dat alle protestacties die in de wereld al hebben plaatsgevonden tot op vandaag geen einde hebben kunnen maken aan de catastrofe die volop aan de gang is.

Bij deze roep ik elke Israëli op om op straat te komen en te protesteren tegen de monsterlijkheden die de Gazanen wordt aangedaan. ‘Nie wieder!’ geldt voor elke mens!

Wie moet mijn debuut, Azizi en de kleine blauwe vogel, zeker lezen?

Het werd vertaald naar het Engels, Chinees, Deens en het Frans en verschijnt in oktober in de Verenigde Staten. Het is op weg naar zijn publiek: alle kinderen die opgroeien in een autoritair regime.