Leesfragment: Duizend ogen

13 oktober 2020, door Samanta Schweblin

Nu in de winkel: Duizend ogen van Samanta Schweblin (Kentukis, vertaald door Eugenie Schoolderman en Arie van der Wal). Lees bij ons een fragment!

Kentukis zijn de nieuwste rage. Overal ter wereld schaffen mensen ze aan, een beetje knullig gefabriceerde panda’s, draakjes of kraaien, surrogaathuisdieren die gezelschap betekenen. De koper beslist welke kentuki hij koopt, maar hij weet niet wie degene is die het via software op afstand bestuurt en meekijkt. Alsof je een zwijgende vreemdeling uitnodigt bij je te komen wonen.

Voor Alina betekent het troost na een mislukte relatie; Emilia mist haar geëmigreerde zoon, maar heeft via de kentuki van een jonge vrouw toch het idee van huiselijkheid en contact; Enzo koopt een kentuki voor zijn zoontje maar ontwikkelt er zelf een band mee. Twaalf personages over de hele wereld voert Schweblin ten tonele. Gevaar van oversharing en voyeurisme in onze tijd van social media worden met Schweblins kenmerkende touch of horror subtiel en overtuigend beschreven, maar het is de manier waarop ze de bijna pijnlijke kwetsbaarheid en hoop van haar personages beschrijft, die ronduit indrukwekkend is.

Lees een fragment uit Het goede kwaad

Het eerste wat ze deden was hun tieten laten zien. Ze gingen met zijn drieën op de rand van het bed zitten, recht voor de camera, trokken hun t-shirt uit en maakten vervolgens een voor een hun beha los. Robin had bijna niets om te laten zien, maar deed toch mee, al was ze meer gespitst op de blikken van Katia en Amy dan op het spel zelf. Als je wilt overleven in South Bend, hadden die twee een keer tegen haar gezegd, kun je maar beter vrienden worden met de stoerste meiden.
De camera zat in de ogen van de knuffel, die af en toe zomaar ineens in de rondte draaide en vooren achteruit reed op de drie aan de onderkant verborgen wieltjes. Het ding werd ergens anders door iemand bestuurd, maar ze wisten niet door wie. Het zag eruit als een simpel, ietwat wanstaltig pandabeertje, al leek het eigenlijk meer op een rugbybal waarvan een van de punten was afgesneden zodat hij kon blijven staan. Wie het ook was aan de andere kant van de camera, hij probeerde de meiden de hele tijd te volgen om maar niets te missen, en daarom zette Amy de panda op een kruk zodat hun borsten voor hem op ooghoogte kwamen. De knuffel was van Robin, maar alles van Robin was nu ook van Katia en Amy: dat hadden ze vrijdag gezworen met het bloedpact waardoor ze de rest van hun leven met elkaar verbonden zouden blijven. Nu moesten ze alle drie hun nummertje opvoeren, dus kleedden ze zich weer aan.
Amy zette de knuffel op de grond, pakte de emmer die ze zelf uit de keuken had gehaald en liet hem omgekeerd over de beer zakken, die er helemaal onder verdween. Nerveus begon de emmer in het wilde weg door de kamer te schuiven. Hij botste tegen schriften, schoenen en rondslingerende kleren aan, wat de knuffel nog wanhopiger leek te maken. Toen Amy deed alsof haar ademhaling versnelde en opgewonden begon te kreunen, stond de emmer ineens stil. Katia speelde het spel mee en samen faketen ze een lang en heftig orgasme.
‘Als je maar niet denkt dat dit meetelt voor jouw nummertje,’ zei Amy streng tegen Katia toen ze eindelijk waren uitgelachen.
‘Tuurlijk niet,’ zei Katia en ze stoof de kamer uit. ‘Hou je maar vast!’ riep ze terwijl ze de gang in verdween.
Robin voelde zich niet altijd op haar gemak bij dit soort spelletjes, ook al bewonderde ze het hoe vrij Katia en Amy waren, hoe vanzelfsprekend ze met jongens praatten, of het voor elkaar kregen dat hun haar altijd lekker rook en hun nagellak de hele dag perfect bleef zitten. Wanneer ze met hun spelletjes bepaalde grenzen overschreden vroeg Robin zich wel eens af of ze haar niet aan het uitproberen waren. Ze was als laatste bij de ‘clan’ gekomen, zoals zij het noemden, en deed haar uiterste best om zich te bewijzen.
Katia kwam terug met haar rugzak. Ze ging voor de emmer zitten en bevrijdde de knuffel.
‘Goed opletten nu,’ zei ze terwijl ze in de camera keek, waarna de ogen van de panda haar begonnen te volgen.
Robin vroeg zich af of hij hen kon verstaan. Hij leek hen uitstekend te horen, en zij spraken Engels, een taal die de hele wereld spreekt. Dat ze Engels sprak was misschien wel het enige voordeel van geboren zijn in zo’n oersaaie stad als South Bend, al kon je er altijd een buitenlander tegen het lijf lopen die nog niet eens wist hoe hij moest vragen hoe laat het was.
Katia maakte haar rugzak open en viste er hun jaarboek uit. Amy klapte in haar handen en riep: ‘Heb je die slettenbak meegenomen? Ga je haar laten zien?’
Katia knikte. Met het puntje van haar tong naar buiten bladerde ze het boek driftig door. Toen ze had gevonden wat ze zocht, sloeg ze het album helemaal open en hield het voor de knuffel. Robin boog zich naar voren om het te kunnen zien. Het was Susan, dat vreemde meisje bij biologie, dat door de clan voor de lol gepest werd.
‘Ze wordt “de hangkont” genoemd,’ zei Katia. Ze tuitte haar lippen een paar keer, zoals ze altijd deed als ze op het punt stond een rotstreek van de bovenste plank uit te halen, wat vereist was als je bij de clan zat. ‘Ik ga laten zien hoe je gratis geld aan haar kan verdienen,’ zei Katia tegen de camera. ‘Robin, liefje, hou jij het boek even vast? Dan laat ik meneer zien wat hij moet doen.’
Robin kwam dichterbij en nam het boek aan. Amy wist niet wat Katia in haar schild voerde en keek nieuwsgierig toe hoe ze in haar telefoon zocht tot ze een filmpje tegenkwam en vervolgens het scherm voor de knuffel hield. Op het filmpje deed Susan haar panty en haar onderbroek naar beneden. Het leek gefilmd vanaf de vloer van de toiletten op school, van achter de wc-pot; misschien hadden ze de camera tussen de afvalemmer en de muur gezet. Tot grote hilariteit van de drie klonken er een paar scheten, en toen Susan voordat ze doortrok nog even naar haar eigen drol keek, gierden ze het uit.
‘Die griet zwemt in het geld, schat,’ zei Katia. ‘Jij krijgt de ene helft, wij de andere. Punt is dat we haar van hieruit niet nog eens kunnen afpersen, want de directie heeft ons al in de smiezen.’
Robin had geen idee waar ze het over had, maar het was niet voor het eerst dat de clan haar buiten hun duisterste praktijken hield. Zo meteen zou Katia klaar zijn met haar nummertje en dan moest zíj met iets op de proppen komen, terwijl ze nog niets had bedacht. Het zweet stond in haar handen. Katia haalde een schrift en een pen tevoorschijn en schreef wat op.
‘Hier heb je de volledige naam, het telefoonnummer en het huis- en mailadres van de hangkont,’ zei ze en hield het blaadje naast de foto.
‘En hoe gaat meneertje ons het geld geven?’ vroeg Amy aan Katia, met een knipoog naar de camera voor de vermeende meneer. Katia twijfelde. ‘We weten verdomme niet eens wie hij is,’ zei Amy, ‘daarom lieten we hem onze tieten toch ook zien?’
Katia keek naar Robin met een blik alsof ze hulp zocht. Dit was zo’n moment waarop Katia en Amy op haar terugvielen, wanneer ze elkaar op het hoogtepunt van hun geile praatjes in de haren vlogen.
‘En hoe gaat meneer ons zijn mailadres geven?’ schamperde Amy.
‘Ik weet iets,’ zei Robin.
De twee keken haar verrast aan. Dit zou haar nummertje worden, dacht ze, hiermee zou ze zich eruit redden. Ook de panda draaide zich naar haar toe, hij wilde zien wat er gebeurde. Robin legde het boek neer, liep naar haar kast en zocht in de laden. Ze kwam terug met een ouijabord en vouwde het open op de grond.
‘Ga erop staan,’ zei ze.
De knuffel deed het. Met zijn drie plastic wieltjes klom hij moeiteloos op het kartonnen bord. In een oogwenk stond hij erop en begon hij langs de letters te rijden alsof hij het alfabet bestudeerde. Ook al bedekte hij met zijn lijf meer dan één letter tegelijk, je begreep meteen dat hij die tussen zijn wieltjes aanwees. De panda stelde zich op voor de boog met het alfabet en bleef daar rustig staan. Het was duidelijk dat hij precies wist hoe een ouijabord werkte. Robin vroeg zich af wat ze moest beginnen als de andere meiden weg waren en ze weer alleen was met dat beest, dat ze niet alleen haar borsten had laten zien, maar ook nog eens een manier om met haar te communiceren.
‘Briljant,’ zei Amy.
Robin glimlachte verkrampt. ‘Wie van ons drieën heeft volgens jou de lekkerste tieten?’ vroeg Katia.
De knuffel bewoog pijlsnel over de letters op het bord.
dieblonde
Katia glimlachte trots, misschien omdat ze wist dat het ook echt zo was.
Stom dat ze niet eerder op die truc met dat ouijabord was gekomen, dacht Robin. Al meer dan een week reed de knuffel kriskras door haar kamer. Ze had rustig met hem kunnen praten, misschien was het wel een bijzonder iemand, een jongen op wie ze verliefd had kunnen worden, maar nu zat ze alles te verpesten.
‘Hebben we een deal over de hangkont?’ vroeg Katia, terwijl ze hem de foto van Susan nog eens liet zien.
De knuffel kwam in beweging en schreef:
sletten
Gekwetst fronste Robin haar voorhoofd, hoewel het misschien wel voor haar knuffel pleitte dat hij hen uitschold: ze wist heel goed dat wat ze aan het doen waren niet door de beugel kon. Katia en Amy glimlachten trots naar elkaar en staken hun tong uit naar de panda.
‘Wat grof,’ zei Amy. ‘Maar goed, wat heeft meneer ons nog meer te vertellen?’
‘Wat zijn we nog meer, dildootje van me?’ jutte Katia hem op en ze wierp hem verleidelijk een paar kushandjes toe. ‘Wat kunnen we nog meer voor je betekenen?’
hetgeld
Je moest goed opletten om hem te kunnen volgen.
datgaanjulliemegeven
De drie wisselden blikken.
tietengefilmd400pertietmaakt2400dollar
Amy en Katia keken elkaar kort aan en barstten toen in lachen uit. Robin hield een stuk van haar t-shirt vast en kneep hard in de stof, terwijl ze haar best deed te glimlachen.
‘En van wie ga je dat dan wel niet krijgen?’ vroeg Amy, die net deed alsof ze haar shirt weer omhoog wilde doen.
anderstietenpermailnaarsusan
Nu keken Amy en Katia ineens ernstig. Robin wist niet wiens kant ze moest kiezen, misschien was haar knuffel wel een rechtvaardige wreker.
‘Je doet maar wat je niet laten kunt,’ zei Amy, ‘we hebben de mooiste tieten van de stad. Niks om ons voor te schamen.’
Robin wist dat dat niet voor haar gold. Amy en Katia gaven elkaar een high five. Toen begon de knuffel opeens over het bord te dansen en spelde aan één stuk door zoveel woorden dat het Robin amper lukte om mee te lezen.
hebfilmpjesvanrobinsmoederdiezittepoepenenvanrobinsmasturberendezusx6
Het ging letter voor letter, maar ze konden hun ogen er niet van afhouden.
vaderdievunzigeopmerkingenmaakttegendehulp
Gefascineerd keken Amy en Katia naar de dans over het bord, geduldig wachtend op de volgende vernedering.
robinnaaktenrobinaandetelefoonroddelendoveramy
Amy en Katia keken elkaar aan. Vervolgens keken ze naar Robin, nu zonder nog te glimlachen.
robindiedoetofzeamyisenofzekatiaisenmethenzoent
De knuffel schreef onverdroten verder, maar Amy en Katia hadden genoeg gezien. Ze stonden op, gristen hun spullen bij elkaar en vertrokken met slaande deur.
Terwijl de panda nog steeds over de letters rolde, trachtte Robin er trillend achter te komen hoe ze het apparaat in vredesnaam uit kon zetten. Er zat nergens een knop, dat was haar al eerder opgevallen, en in haar wanhoop wist ze maar één oplossing te bedenken. Ze greep het ding beet en probeerde met de punt van een schaar de onderkant open te wrikken. De knuffel wilde ervandoor gaan, liet zijn wieltjes draaien, maar tevergeefs. Omdat Robin nergens een kier zag waar ze hem open kon maken, zette ze hem maar weer op de grond, waarna de knuffel spoorslags het ouijabord op reed. Robin schopte hem eraf. Het beest krijste, waarop zij gilde omdat ze niet wist dat het ding kon krijsen. Ze pakte het bord en smeet het naar de andere kant van de kamer. Ze deed de deur op slot en ging met de emmer de panda achterna, alsof ze een reusachtig insect probeerde te vangen. Toen ze hem eronder had weten te krijgen, ging ze op de emmer zitten en hield die stevig vast, en telkens wanneer het beest tegen het plastic op botste, hield ze vechtend tegen haar tranen haar adem in.
Toen haar moeder haar riep voor het avondeten antwoordde ze dat ze zich niet lekker voelde en geen zin had in eten en naar bed zou gaan. Ze zette de grote houten kist waarin ze haar schriften en schoolboeken bewaarde op de emmer, zodat hij niet meer kon bewegen. Als het niet lukte om hem open te wrikken, was de enige manier om hem uit te krijgen wachten tot de batterij leeg was, zo had iemand haar verteld. Ze sloeg haar armen om haar kussen en ging op bed zitten wachten. De knuffel bleef maar krijsen en als een gigantische bromvlieg tegen de emmer botsen tot het, inmiddels al tegen de ochtend, eindelijk stil werd in de kamer.