6 augustus verschijnt Deborah Levy’s nieuwe roman Augustusblauw (August Blue), uit het Engels vertaald door Astrid Huisman en Madelon Janse. Wij publiceren voor! Lees een fragment op onze site en reserveer dat boek.

Wereldberoemd pianiste Elsa M. Anderson loopt tijdens een concert ineens het podium af. Ze trekt zich terug in Athene, waar ze in een winkel een vrouw precies de beeldjes ziet kopen die zij ook wilde hebben. Een vrouw die sprekend op haar lijkt. Tijdens Elsa’s daaropvolgende tocht door Europa, die meer op een vlucht lijkt, wordt ze steeds weer met haar geconfronteerd. Een intrige­rende roman over dubbelgangers, verandering, en het toeval.

• Lees deze eerste pagina's ook in het oorspronkelijke Engels, een fragment uit August Blue
• Lees ook Fleur Speet en Elly Ooms over Real Estate/Onroerend goed
• Sonja Schultes bespreking van Dingen die ik niet wil weten 
• lees fragmenten uit
  • De man die alles zag
  •  en Warme melk.
• Lees vertalers Astrid Huisman en Roos van de Wardt over Warme melk

1
Griekenland, september

Ik zag haar voor het eerst op een rommelmarkt in Athene toen ze twee mechanische danspaarden kocht. De man die ze aan haar verkocht liet een super heavy duty aa-zinkbatterij in de buik van het bruine paard glijden. Hij liet haar zien dat ze het paard, dat zo lang was als twee grote handen, kon laten dansen door de staart op te tillen. Om de dans te stoppen moest ze de staart omlaagtrekken. Het bruine paard had een touwtje om zijn hals en ze kon hem sturen door het touwtje naar boven en naar buiten te bewegen.
De staart schoot omhoog en het paard begon te dansen: zijn vier scharnierende benen draafden in de rondte. Vervolgens liet hij haar het witte paard zien, met de zwarte manen en witte hoeven. Wilde ze dat hij een aa in de buik liet glijden zodat ook dit paard zijn dans kon beginnen? Graag, antwoordde ze in het Engels, maar haar accent kwam van elders.
Ik stond naar haar te kijken bij een kraampje waar gipsen beeldjes van Zeus, Athene, Poseidon, Apollo en Aphrodite waren uitgestald. Sommige van deze goden en godinnen waren in koelkastmagneetjes veranderd. Hun laatste metamorfose. Toen ik een blik op de voeten van de vrouw wierp, zag ik haar versleten bruinleren schoenen met hoge slangenleren hakken. De neus van haar rechterschoen tikte, of danste wellicht, in de maat met de paarden, die door haar hand werden aangestuurd en nu samen draafden.
Hopelijk konden ze horen dat ik onder de Attische hemel naar ze riep.

Ze bleef even staan om haar hoed naar voren te trekken.
Terwijl haar vingers naar een pluk haar zochten die onder haar hoed verborgen zat, keek ze mijn kant uit – niet recht naar mij, maar ik voelde dat ze wist dat ik er was. Het was elf uur ’s ochtends, maar de stemming die ze op dat moment op me overdroeg was donker en zacht, als middernacht. Er daalde een lichte regen over Athene neer, die de geur van warme, eeuwenoude stenen en uitlaatgassen van auto’s en scooters meebracht.

Ze kocht beide paarden en toen ze met haar in krantenpapier gewikkelde bundeltje wegliep, haakte de oude man, haar metgezel, zijn arm door de hare. Ze verdwenen in de menigte. Ze leek ongeveer even oud als ik, vierendertig, en net als ik droeg ze een strak dichtgeknoopte groene regenjas. Hij was bijna identiek aan de mijne, op drie gouden knopen na die op de manchetten waren genaaid. We wilden duidelijk dezelfde dingen. Op dat moment werd ik overvallen door de gedachte dat zij en ik dezelfde persoon waren. Zij was mij en ik was haar. Misschien zij wel meer dan ik. Ik voelde dat ze had beseft dat ik vlakbij stond en dat ze me aan het uitdagen was.

Een, twee, drie.
Ik begaf me naar het kraampje en vroeg de man of ik de paarden mocht zien. Hij zei dat hij nét de laatste twee had verkocht, maar hij had nog meer mechanische dansbeesten, onder andere allerlei honden.
Nee, ik wilde de paarden. Ja, zei hij, maar wat mensen meestal leuk vinden is dat je de staart van het beest moet optillen om de dans te starten en hem omlaag moet duwen om die te stoppen. De staart is interessanter dan een saai knopje, zei hij, het lijkt wel magie, en met die staart kon ik de magische dans starten en stoppen wanneer ik maar wilde. Wat deed het ertoe of het een hond was en geen paard?

Mijn pianoleraar, Arthur Goldstein, had gezegd dat niet de piano het instrument was, nee, ík was het instrument. Hij had het over mijn absoluut gehoor, mijn leergierigheid en leervermogen als zesjarige, dat alles wat hij me geleerd had niet de volgende dag vervlogen was. Blijkbaar was ik een wonder. Een wonder. Een wonder. Een keer had ik hem tegen een journalist horen zeggen: Nee, Elsa M. Anderson is niet in vervoering als ze speelt, ze is op de vlucht.

[…]

Oorspronkelijke tekst © Deborah Levy, 2023
Nederlandse vertaling © Astrid Huisman, Madelon Janse en De Geus BV, Amsterdam 2024