Leesfragment: De Reichenbachs

03 maart 2026, door Berend Sommer

Berend Sommer komt 6 maart zijn nieuwe roman De Reichenbachs signeren! Tijd voor een fragment.

De politieke val van Willemijn veroorzaakt een schokgolf in de familie Reichenbach. Haar publieke vernedering brengt zoon, dochter en echtgenoot naar onontgonnen terrein. Nu zijn ze op zichzelf aangewezen.
Een kunstenaar, een oorlogsverslaggever, een topambtenaar. Hun honger naar erkenning heeft gevolgen die verder strekken dan de onttakeling van het gezin.
De Reichenbachs is een duister verhaal over eenzaamheid, macht en oorlog; een roman die zich uitstrekt van Haagse labyrinten en Zuid-Afrikaanse woestijnen tot aan de oostgrens van Europa.
In De Reichenbachs beschrijft Berend Sommer het verval van de Nederlandse middenklasse en de tol van de eenentwintigste eeuw op het moderne gezin.

Berend Sommer (1990) is schrijver en historicus. Eerder verschenen van zijn hand de romans Gouden dagen, De onweerstaanbare val van Henri Furet en Duchamp. Een detective. De Reichenbachs is zijn grote roman over Nederland.

Bas Heijne tipt Berend Sommers De Reichenbachs
Lees op onze site ook fragmenten uit

Deel I
De grootste speler van Amsterdam

1 Rothko met foto’s

Decorum en jaloezie houden een gezin in evenwicht. Buitenstaanders zien gezellige schaduwen tegen het gordijn. Dat kan jaren goed gaan. Tot de problemen zich vermenigvuldigen en de eerste scheurtjes zichtbaar worden. Er is een moment waarop de werkelijkheid toeslaat. Wanneer dat punt is bereikt, begint de val.
Serge Reichenbach dacht vaak aan deze zinnen. Ze waren van een Franse schrijver. Ook nu, neutraal glimlachend op de achterste rij bij een huwelijksceremonie van goede kennissen, Leon en Celine. De plechtigheid voltrok zich onder een pergola.
Het was een zorgvuldig geregisseerde bruiloft. In een afgehuurd kasteel met een toren, een slotgracht en een siertuin. Met een grijns had Leon verteld dat de eigenaren fout waren geweest in de oorlog, maar de oorlog was tachtig jaar geleden. Het was mei, ideaal voor een bruiloft.
Ook Serges entree was geregisseerd.
Hij was iets te laat gekomen, zodat hij plaats kon nemen op de achterste rij toen iedereen al zat. De ceremoniemeester knipoogde, hij had hem herkend. Hoewel Serge medicatie gebruikte tegen sociaal ongemak, was hij op zijn hoede – stress sluimerde op de achtergrond, zoals een bromvlieg in de keuken.
Over het landgoed vloog een drone. Serge staarde naar de stip in de blauwe lucht. Het gezoem werd overstemd door Wagners bruidsmars.
‘Originaliteit wordt overschat. De kracht zit in de imitatie,’ zei de man links van hem.
Commentaar bij plechtigheden of in theaters was typisch iets voor ouderen, maar dit was gewoon een blonde man van rond de veertig. Het was geen slechte samenvatting van de huwelijksvoltrekking.
Serge had de uitnodiging slecht bestudeerd: opeens merkte hij dat iedereen iets groens aanhad. Een groen detail, hoe moeilijk kon het zijn? Waarom droeg hij altijd zwart? Hij keek om zich heen, echt iedereen droeg groen, een groen hoedje, groene gympen, een groen overhemd – wie koopt er nou een groen overhemd? Rechts van hem had een vrouw een tak klimop op haar gele jurk gespeld – een lastminutecorsage. De enige uitzondering was de man naast hem. Een zwarte smoking en een ongeknoopte vlinderdas slap om zijn nek.
‘Jij hebt ook geen groen aan,’ fluisterde Serge, op zoek naar een medestander.
‘Geen paniek. Ik denk niet dat we eruit worden gegooid.’ Hij gaf Serge een hand. ‘Frank.’
‘Serge.’ Hij keek naar de vlinderdas.
‘Vrouwen vinden dit stoer,’ zei Frank, ‘en strikken is best moeilijk. Ik ben Daniel Craig in James Bond.’
Hij zag er iets jonger uit dan James Bond en was minder knap, maar ademde zelfvertrouwen. Hij had waarschijnlijk van alles meegemaakt, maar praatte daar niet over.
Opgelucht bestudeerde Serge het bruidspaar. Celine stralend in het wit, Leon glunderend in zijn smoking. Ze leken echt gelukkig. Leons nek was iets te breed voor het boordje van zijn overhemd. Hij had de neiging net te strakke kleren te kopen. Toen hij haar kuste – voordat formeel was aangekondigd dat dat mocht – zag Serge hoe Leon de knoop van zijn jasje op de proef stelde.
Hij schoof de ring om haar vinger en trok haar arm de lucht in. Het goud schitterde in de lentezon. Over de lichtinval was nagedacht, dat kon niet anders.
De bruiloft straalde zorgeloosheid uit. Leon en Celine hadden talent voor zorgeloosheid. Ze reisden veel. Hij werkte als consultant bij Boston Consultancy Group, totdat hij The 4-Hour Workweek had gelezen. Een paar maanden later was hij voor zichzelf begonnen. Celine runde een koffiebar, waar ze dagelijks een cortado kwam drinken en eens per week met de teamleider vergaderde, en af en toe een expositie organiseerde voor beginnende kunstenaars – om iets terug te doen voor de buurt die haar zoveel had gegeven. Dat laatste paste goed bij hun tweede doel: bewust leven. Ze keken eens per kwartaal hoe ze zichzelf, hun relatie en hun omgeving verder konden optimaliseren.
Opnieuw klonk het indringende gezoem van de drone. ‘Waarschijnlijk voor de aftermovie,’ zei Frank. Het ding maakte een sierlijke boog om de toren van het kasteel. ‘Een huwelijk is unieke content. Voor het bruidspaar, maar ook voor alle andere gasten. Een oase aan mogelijkheden. Stel je voor dat er straks te weinig videomateriaal is.’
Elke bruiloft is hetzelfde. Na de ceremonie het applaus, vervolgens een erehaag voor het huwelijkspaar. ‘Bij binnenkomst was er ook al een erehaag,’ vertelde Frank, blij dat hij context kon geven.
Na de erehaag nam de licht overspannen ceremoniemeester, de beste vriend van Celine en voormalig manager van Paul de Leeuw, het woord met de mededeling dat er een kort moment was ingelast om het bruidspaar te feliciteren. Dat mocht niet langer dan twintig minuten duren, want daarna schreef het draaiboek een groepsfoto voor bij de ophaalbrug. Na de groepsfoto de borrel, daarna het diner, daarna het feest. Tijdens de borrel zou de dj een eerste korte set draaien. De dj was een vriend, maar de playlist was goedgekeurd door Leon. Ze kenden elkaar uit Kreuzberg.
Serge en Frank sloten achter aan in de rij.
‘Hoe ken jij Leon en Celine?’ vroeg Frank.
Kort na Serges tentoonstelling in het Stedelijk Museum hadden ze elkaar ontmoet. In die weken werd hij iedere avond wel ergens uitgenodigd. Leon was hem blijven uitnodigen.
‘Ik was een huisvriend. Ze zijn dol op hun huis,’ zei Serge.
‘I know, ik kwam er vroeger vaak. Maar nu niet meer…’ zei Frank. ‘Ik had ooit een flirt met Celine, in de tijd dat ze een open relatie hadden en Leon in New York woonde. Nu ze is getrouwd zijn we oude vrienden – dus we zien elkaar nooit. Het is ook een beetje gek hè, om als ex op het huwelijk te zijn.’
‘Ja, dat is gek,’ zei Serge.
‘Nou ja, ik ben niet echt een ex, we waren eerder friends with benefits. Ik ben hier voor avontuur.’
Toen ze eindelijk aan de beurt waren, feliciteerden ze het paar. Leon en Celine omhelsden Serge beurtelings alsof hij een lang verloren gewaande broer was. ‘Goed dat je er bent, man.’ Nog voor hij kon antwoorden souffleerde de ceremoniemeester dat ze drie minuten extra hadden voor de groepsfoto. De speeches waren te kort geweest.
‘Het ziet er schitterend uit,’ zei Serge.
‘Dank je, het is echt een geweldige dag. En zo mooi dat we dit moment met iedereen kunnen delen,’ zei Leon, roze van opwinding. ‘Hé, Frank, wist je dat Serge een marktwaarde van negen miljoen heeft? Hij staat in de Quote als een van de kunstenaars die je móet kennen. Op het eerste gezicht is hij wat bedeesd, maar zijn werk is geniaal. Ik zweer het je!’
‘Djiezus, Lee,’ zei Celine gespeeld geïrriteerd, ‘het gaat bij kunst toch niet om geld? Zo’n bedrag zegt helemaal niets. Het gaat erom of het een indruk achterlaat, en of het iets met je doet.’ Toen, tegen Serge: ‘Maar ik kan me voorstellen dat het wel heel lekker is, zo’n verhaal in de Quote. Dat zet je goed in de markt.’
Opeens wist Serge weer wat hij vervelend vond aan Leon en Celine.