Houris van Daoud, nu vertaald door Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre en ons Boek van de Maand is een roman over een collectief Algerijns trauma namelijk de Burgeroorlog. Daar waar niet over gesproken mag worden. De jonge Algerijnse vrouw Aube speelt de hoofdrol in deze meesterlijke vertelling. Zij heeft alles verloren tijdens die burgeroorlog, familie, vrienden, haar geest, haar stem en in zekere zin haar lichaam. Door terug te keren naar haar geboortedorp hoopt ze zichzelf te hervinden. Daoud legt in deze roman een deel van de geschiedenis van Algerije bloot die de Algerijnse overheid liever laat doen vergeten en dat wordt de auteur ook niet in dank afgenomen...

• Lees vertalers Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre over Houris
• Lees een fragment uit
  • Houris
  • Moussa, of de dood van een Arabier
• Lees Arjen van Meijgaard over Zabor

En zo klinkt dat:

‘O, ik begon stap voor stap (hij wijst lachend naar zijn dode been). Tijdens de oorlog gingen de zaken erg slecht. Ik stelde balansen op, kocht bestelwagens en reed boekhandel na boekhandel af in het land om het verschuldigde geld en de inkomsten te innen en de onverkochte boeken mee terug te nemen. Aan het eind waren we bijna failliet, door de wegversperringen, de in brand gestoken boekhandels en de angst van mensen die toen niet meer durfden te lezen of dat aan anderen te laten merken. Weet je, meisje, in de jaren negentig werden er veel boekhandelaren vermoord omdat ze geen kookboeken verkochten. Tijdens mijn rondreizen kwam ik mensen tegen die zich mijn vader herinnerden en hun ogen neersloegen omdat ze niet genoeg geld hadden om te betalen, of die het rolluik van hun boekhandel lieten zakken als ze hoorden dat ik op weg was naar hun stad. Er was er maar één, in Ouargla in de Sahara, die het verhaal van mijn grootvader kende, me thee aanbood en me bij hem thuis uitnodigde. Dat was in de woestijn (de woestijn, meisje! Een plek die de maan imiteert en waar je alleen op de wereld kunt zijn). Ik heb hem nog vaak opgezocht. Wat waren dat heerlijke avonden! We lachten om de subtiele legendes van de streek, die een goed hart heeft, wellah. De bewoners van de woestijn zijn volgens mij de echte Algerijnen. De man was zo oud dat hij niets meer gaf om getallen en optellingen, en dat vond ik prettig. Hij had een perkamentachtige huid, een golvende witte baard en handen zo gerimpeld dat de huid reptielenvel leek. We zaten op het zand, in een steegje in zijn dorp, en de schemering was geweldig, zoals je die alleen in de Sahara vindt, oranje en blauw. Daar brachten we de nacht door en we keken samen naar de sterren, die hij me uitlegde als een wetenschapper in ruste. Dat was de laatste keer dat ik gelukkig ben geweest zonder iets te zeggen of iemand iets wijs te maken.’

Bob Kappen is boekverkoper bellettrie bij Athenaeum Boekhandel Spui.